چهارشنبه‌های امام رضایی؛ دل‌های دخیل بسته به پنجره فولاد

به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، چهارشنبه  روز بستن دخیل‌های بی‌صداست، روزِ زائرانی که راهشان دور است اما دلشان همیشه نزدیک؛ از همان خیلی دور خیلی نزدیک‌های معروف …

و، چهارشنبه‌ای دیگر از راه رسید؛ روزی که دل‌های عاشقان، قدم به قدم به سوی خورشید خراسان کشیده می‌شود. آنجا که با طلوع خورشید آسمان نیلگون نورانی می‌شود و بوی اسپند مشاممان را دگرگون می‌کند…

هر چهارشنبه صحن و سرای رضوی حال و هوای دیگری دارد؛ گویی زائرانی که دلشان از دور به پابوسی می‌رود، همراه کبوتران حرم، سلامشان را بر گنبد طلا می‌نشانند. 

چهارشنبه‌ها، روزی‌ست برای تازه کردن عهد با امام مهربانی‌ها؛ روزی که دل آدم، خواسته یا ناخواسته، نرم‌تر می‌شود و قدم‌های روح به سمت صحن گوهرشاد روانه می‌گردد؛ جایی که: 

سرنوشت مان کنارت سرنوشت بهتریست  
گوشه‌ی دنجِ گوهرشادت بهشت دیگریست  

در چنین روزی زبان از توصیف می‌ماند؛  
چگونه می‌توان خورشید را با واژه‌ها توصیف کرد؟  

و همان‌گونه که شاعر می‌گوید: 

من عاجزم ز وصف و ثنای تو یا علی  
زیرا که حق نموده به قرآن ثنای تو  

در چهارشنبه امام‌رضایی، دل‌ها حتی از گردوغبار صحن هم دست نمی‌کشند؛ زائران، همین که دستی به سنگ‌های حرم می‌کشند، آرام می‌شوند و زیر لب نجوا می‌کنند: 

از سرِ بر سجده‌ام گرد و غبارت را نگیر  
در کنار تو خوشم از من کنارت را نگیر  

امروز، چهارشنبه است…  
روز نگاه کردن به گنبدی از دور،  
روز بستن دخیل‌های بی‌صدا،  
روزِ زائرانی که راهشان دور است اما دلشان همیشه نزدیک. 

خدا کند در سایه این امام مهربان، گره‌ها باز شود، دل‌ها مرهم بگیرد و دعاها از صحن‌های حرم مطهر رضوی به آسمان سرازیر شود.

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الرِّضا الْمُرْتَضَى
الاِمامِ التَّقِیِّ النَّقِیِّ
وَ حُجَّتِکَ عَلى مَنْ فَوْقَ الاَرْضِ 
وَ مَنْ تَحْتَ الثَّرى
الصِّدّیقِ الشَّهید
صَلاةً کَثیرَةً تامَّةً زاکِیَةً 
مُتَواصِلَةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَةً
کَاَفْضَلِ ما صَلَّیْتَ عَلى اَحَدٍ مِنْ اَوْلِیائِکَ

انتهای پیام/282