به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، جهان امروز در آستانه یک تصمیم تاریخی ایستاده است؛ تصمیمی میان ادامه مسیر پرهزینه و آلاینده انرژیهای فسیلی یا انتخاب راهی پایدار، مطمئن و علمی برای تأمین انرژی نسلهای آینده. در این میان، انرژی هستهای بیش از هر زمان دیگری بهعنوان یک گزینه راهبردی و اجتنابناپذیر مطرح شده است.
توسعه پایدار، مفهومی فراتر از رشد اقتصادی است. این مفهوم، توازن میان نیازهای امروز و حقوق نسلهای آینده را طلب میکند؛ توازنی که بدون دسترسی به انرژی پاک، پایدار و قابل اتکا، عملاً غیرممکن است.
انرژیهای فسیلی، اگرچه موتور محرک انقلاب صنعتی بودند، اما امروز به عامل اصلی بحران اقلیمی، آلودگی زیستمحیطی و نابرابری انرژی تبدیل شدهاند. کاهش منابع، افزایش قیمت و آسیبهای زیستمحیطی، جهان را ناگزیر به بازاندیشی در سبد انرژی کرده است.
در این میان، انرژیهای تجدیدپذیر مانند خورشید و باد، هرچند ضروری و ارزشمندند، اما بهتنهایی پاسخگوی نیاز پایدار جهان نیستند. ناپایداری تولید، وابستگی به شرایط اقلیمی و محدودیت ذخیرهسازی، چالشهایی جدی برای این منابع ایجاد کرده است.
اینجاست که انرژی هستهای بهعنوان یک منبع پایدار، کمکربن و پرتوان وارد میدان میشود. انرژیای که میتواند بدون تولید گازهای گلخانهای، برق مورد نیاز میلیونها نفر را بهصورت پیوسته تأمین کند.
برخلاف تصور عمومی، انرژی هستهای یکی از ایمنترین منابع تولید برق در جهان است. آمارهای بینالمللی نشان میدهد میزان تلفات و خسارات انسانی در صنعت هستهای، بهمراتب کمتر از صنایع زغالسنگ، نفت و حتی برخی انرژیهای تجدیدپذیر است.
پیشرفت فناوریهای هستهای نسل جدید، از راکتورهای کوچک و مدولار تا سیستمهای ایمنی پیشرفته، ریسکهای گذشته را به حداقل رسانده و بهرهوری را به حداکثر رسانده است. انرژی هستهای امروز، با انرژی هستهای دهههای قبل قابل مقایسه نیست.
یکی از مهمترین مزایای انرژی هستهای، تراکم بالای انرژی در آن است. مقدار اندکی سوخت هستهای میتواند انرژی عظیمی تولید کند؛ مزیتی که به کاهش استخراج منابع طبیعی و تخریب محیط زیست کمک میکند.
از منظر اقتصادی، نیروگاههای هستهای اگرچه هزینه اولیه بالایی دارند، اما در بلندمدت بهدلیل عمر طولانی، هزینه سوخت پایین و تولید پایدار، یکی از مقرونبهصرفهترین گزینههای انرژی محسوب میشوند.
برای کشورهای در حال توسعه، انرژی هستهای نهتنها یک انتخاب انرژی، بلکه یک ابزار اقتدار علمی و فناورانه است. توسعه این صنعت، موجب رشد دانش بومی، تربیت نیروی انسانی متخصص و جهش در صنایع پیشرفته میشود.
انرژی هستهای محدود به تولید برق نیست. کاربردهای آن در پزشکی، کشاورزی، صنعت، محیط زیست و مدیریت منابع آب، نقش مستقیم در بهبود کیفیت زندگی انسانها دارد.
در حوزه پزشکی، فناوری هستهای جان میلیونها بیمار را از طریق تشخیص دقیق، پرتودرمانی و تولید داروهای رادیویی نجات داده است؛ کاربردی انسانی که اغلب در سایه مباحث سیاسی نادیده گرفته میشود.
در کشاورزی، استفاده از فناوریهای هستهای به افزایش بهرهوری، اصلاح بذر، کاهش آفات و امنیت غذایی کمک کرده و نقش مهمی در مقابله با گرسنگی جهانی دارد.
با وجود این مزایا، انرژی هستهای همواره قربانی روایتهای سیاسی و رسانهای شده است. ترسسازی، بزرگنمایی حوادث نادر و نادیدهگرفتن پیشرفتهای علمی، افکار عمومی را از واقعیت دور کرده است.
واقعیت این است که چالش اصلی انرژی هستهای، نه فنی بلکه مدیریتی و حکمرانی است. شفافیت، نظارت بینالمللی و مسئولیتپذیری، کلید بهرهبرداری ایمن و موفق از این فناوری است.
جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به ترکیبی هوشمند از انرژیهای تجدیدپذیر و هستهای نیاز دارد؛ ترکیبی که هم پایداری زیستمحیطی را تضمین کند و هم امنیت انرژی را.
تجربه کشورهای پیشرفته نشان میدهد حذف انرژی هستهای، نهتنها بحران انرژی را حل نکرده، بلکه وابستگی به سوختهای فسیلی را افزایش داده و اهداف اقلیمی را عقب رانده است.
آینده پایدار، آیندهای علمی است؛ آیندهای که تصمیمهای آن بر پایه داده، فناوری و منافع بلندمدت بشر گرفته میشود، نه بر اساس ترس، فشار سیاسی یا منافع کوتاهمدت.
سرمایهگذاری در انرژی هستهای، سرمایهگذاری در آیندهای پاکتر، امنتر و عادلانهتر است؛ آیندهای که در آن توسعه، به قیمت نابودی زمین تمام نمیشود.
اگر جهان بهدنبال نجات سیاره، تأمین انرژی پایدار و حفظ کرامت نسلهای آینده است، گریزی از بازتعریف جایگاه انرژی هستهای در معادلات توسعه ندارد؛ انرژیای که میتواند ستون پنهان آینده پایدار بشر باشد.
یادداشت از: رامیار غفاری
انتهای پیام/481
نظرات کاربران