به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، چهارشنبههای امامرضایی، فرصتی برای تجدید عهد با امام مهربانیها و پناهبردن به آستان مقدس حضرت علیبنموسیالرضا(ع) است؛ روزی که دلهای خسته و امیدوار، خود را به صحن و سرای رضوی میرسانند تا در جوار بارگاه ملکوتی امام هشتم(ع)، آرامش و امید را تجربه کنند.
هر گوشه از این حرم مطهر، حالوهوای خاص خود را دارد؛ گوشهای عطر بهشت میدهد و گوشهای دیگر، بوی زیارت، دلدادگی و اشکهای پنهانی زائران را در فضای ملکوتی خود پراکنده است.
در این آستان، هر زائر با هر زبان و دلمشغولی، میتواند بیواسطه با امام خود سخن بگوید و راز دلش را با سلطان خراسان در میان بگذارد. اینجا گدا روبهروی سلطان مینشیند؛ اما این نشستن، نشستنِ یک نیازمند در برابر یک پادشاه زمینی نیست.
زائر به امید کرامت و لطفی بیپایان، در برابر امامی مینشیند که پناه دلهای شکسته و امید ناامیدان است. گاهی انسان برای دیدار کسی میرود، به این امید که حاجتش را برآورده کند؛ اما در حرم رضوی، حکایت متفاوت است.
اینجا سلطان خراسان، خود به پای حرف دل زائر مینشیند و بیآنکه نیازمند بیان همه دردها باشد، از حال دل او آگاه است. کافی است دل، صادقانه به سوی امام گشوده شود؛ چراکه در این بزم محبت، هیچ آهی بیپاسخ نمیماند و هیچ اشکی از نگاه کریمانه امام رضا(ع) پنهان نیست.
چهارشنبه امامرضایی، تنها یک برنامه یا یک مناسبت هفتگی نیست؛ بلکه فرصتی برای بازگشت دل به سرچشمه آرامش، بازخوانی عهد با امام مهربانیها و لمس معنای واقعی پناهبردن است. در این روز، زائران با کولهباری از خواستهها وارد حرم میشوند و گاه سبکبالتر از همیشه، با دلی آرام و امیدی تازه از آستان رضوی بازمیگردند.
اینجا بزم محبت است؛ جایی که دل شکسته روبهروی شاه کرامت مینشیند، حاجتش را میگوید و امیدش را به پنجرهای گره میزند که رو به مهربانی امام هشتم(ع) گشوده شده است. «بنوازم به بزم محبت، که آنجا گدایی به شاهی مقابل نشیند…»
سلام بر سلطان خراسان، سلام بر امام مهربانی ها
انتهای پیام/282
نظرات کاربران