دهه کرامت فرصتی برای مواسات و خدمت کریمانه

خبرگزاری مهر، گروه استان ها- عفت فلاح: امسال دهه کرامت را در حالی شروع کردیم که داغدار امام شهیدمان بودیم ،امامی که دخترانش را در جشن تکلیفشان” نوگلان عزیز من” خطاب می کند و آنها را به دوستی با خدا توصیه فرمودند، به آنها از زنان بزرگ ایران و نقش آفرینیشان در تاریخ گفت و گفت شما افتخار ایرانید. امامی که نگاه او به دختران سرزمینش آینه ای بود که تجلی سیمای روشن فردای ایران بود وهروقت آنها را تکریم می کرد با سخنان گهربارشان دانه ای در وجودشان می کاشت تا در آینده درختی تنومند از دانایی،شجاعت و ایمان به ثمر بنشیند.

این نگاه امام شهید نه یک گزینش،بلکه ضرورتی بود برای بالندگی جامعه ای که زنانش،چون گوهری گرانبها درخشش یک تمدن را در این جنگ تحمیلی معنا بخشیدند.

زنان و دخترانی آگاه و باسواد که دانش و بینش و قدرت تحلیل آنان می تواند درشکل‌گیری آینده‌ای روشن نقش‌آفرین باشد؛ چراکه هر جا فرصت رشد و آموزش فراهم شده، دختران با استعداد خود نشان داده‌اند که قادرند در مسئولیت‌های علمی، اجتماعی، فرهنگی ،ورزشی و حتی فعالیت‌های داوطلبانه، منشأ تحول باشند. حضور خردمندانه و فعال دختران، نه تنها به ارتقای کیفیت تصمیم‌گیری‌ها کمک می‌کند، بلکه نیرویی تازه برای پویایی و پیشرفت جامعه به ارمغان می‌آورد.

زنان و دختران ایران در این شب ها همواره با صبر، آرامش و روحیه‌ای ستودنی در کنار خانواده و جامعه ایستاده‌اند.

حضور دلگرم‌کننده آنان در روزهای جنگ از رسیدگی به خانواده گرفته تا مشارکت در کمک‌رسانی، مدیریت بحران‌های روزمره و حفظ امید، نشان داده که استقامت زنانه ستون پنهانی بسیاری از پایداری‌هاست.

این همراهی مؤثر، به جامعه نیرویی دوباره می‌بخشد و یادآور این حقیقت است که صبوری و استحکام زنان، بخشی جدایی‌ناپذیر از تاب‌آوری جمعی در سختی‌هاست.

دهه کرامت فرصت تکریم است، تکریم از شهداء عزیز و گرانقدر به خصوص امام شهیدمان و تجدید بیعت با جانشین صالح ایشان ،تکریم زنان و دختران نقش آفرین و تاریخ ساز ایران؛ مردان و جوانان با غیرتی که در جبهه های نبرد حق علیه باطل خالصانه ومخلصانه مبارزه می کنند و همچنین همکاری و همدلی با آسیب دیدگان و افرادی که عزیزانشان را در این جنگ تحمیلی از دست داده اند.

دهه کرامت فرصتی برای تکریم شهداء

دهه کرامت فرصتی برای تکریم شهداء، تکریم از مقام والای شهدا و امام شهداء البته نه به عنوان یک وظیفه تشریفاتی، بلکه رسالتی الهی، انسانی و ملی است؛ شهدایی که با رهبری فرماندهان عزیز خود جان برکف در مقابل ظلم و زورگویی های دشمن ایستاده اند و با بصیرت و استقامت سپری مطمئن برای امنیت و عزت ایران سربلند و امت های اسلامی شدند.

تکریم آنان یعنی تجلیل از روحیه مجاهدت، غیرت و مسئولیت پذیری ای که مرزهای جغرافیایی را در نوردید و به نماد ایستادگی در برابر ظلم و ستم زورگویان در جهان تبدیل شد.

زنده نگهداشتن یاد این عزیزان استمرار مسیر نورانی مقاومت و تقویت باور به آینده ای روشن تر و بر پایه ایثار و معنویت است.

همانگونه که خداوند در سوره عنکبوت آیه۶۹ می فرمایند: «وَالَّذینَ جاهَدوا فینا لَنَهدِیَنَّهُم سُبُلَنا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ المُحسِنینَ (و آنها که در راه ما (با خلوص نیّت) جهاد کنند، قطعاً به راه‌های خود، هدایتشان خواهیم کرد؛ و خداوند با نیکوکاران است.»

تکریم از پرچمداران میدان ها

پایداری مردم در بزنگاه‌های دشوار، از سرمایه‌های اصلی هر جامعه به شمار می‌آید.

هنگامی که شرایط سخت، فشارها یا تهدیدهای بیرونی و درونی پیش می‌آید، این روحیه همبستگی، امید و عزم جمعی است که ملت‌ها را از بحران‌ها عبور می‌دهد.

مردم با اتکای به ارزش‌های انسانی، حس مسئولیت‌پذیری و باور به آینده، نشان داده‌اند که توان مواجهه با سختی‌ها را دارند و می‌توانند با اتحاد، شرایط را به سوی بهبود سوق دهند و بعد از گذشت ۵۰ روز از جنگ تحمیلی سوم میدان را خالی نکردند و با هوشیاری کامل ایستادگی کردند و پرچمدار میدانها هستند.

صبوری و استقامت مردم در برابر تجاوز بزدلانه دشمن به وطن عزیزمان، نشان‌دهنده بلوغ اجتماعی و ظرفیت بالای فرهنگی یک جامعه است.

این صبوری نه به معنای انفعال، بلکه نشانه‌ای از خرد جمعی و آمادگی برای گذر از دشواری‌ها با آرامش، درایت و تلاش مستمر است.

تجربه‌های مختلف تاریخی و اجتماعی نشان داده است که جوامعی که بر صبر، همدلی و سازندگی تکیه می‌کنند، از هر چالشی قوی‌تر بیرون می‌آیند و مسیر رشد و پیشرفت را با اعتماد و آرامش بیشتری دنبال می‌کنند و این رشد نتیجه تربیت فرهنگی رهبری عالم و دانشمند بود که همواره در سخنانشان به عدم وابستگی و بی اعتمادی به دشمن تاکید می کردند.

لذا کرامت انسانی تنها در احترام متقابل و پاسداشت شأن آدمی خلاصه نمی‌شود، بلکه در عرصه عمل و در لحظاتی جلوه می‌یابد که انسان‌ها رنج یکدیگر را رنج خود می‌دانند.

روزهایی که جامعه با تجاوز دشمنان یا دشواری روبه‌رو می‌شود، فرصت بروز والاترین جلوه‌های انسانیت است؛ همان هنگام که همدلی، معنای واقعی کرامت را آشکار می‌سازد.

همکاری مردم در این شرایط، نشان می‌دهد که ارزش انسان تنها زمانی به کمال می‌رسد که در کنار دیگران و برای التیام دردهای آنان به کار گرفته شود.

مواسات و خدمت کریمانه

در این ایام که به عنوان دهه کرامت از آن یاد می کنیم ضمن گرامیداشت جشن ها و اعیاد، بهترین فرصت است برای کسانی که می خواهند اندک سهمی از این پیروزی غرورآفرین داشته باشند و به میدان داران جنگ، فرماندهان، شهدا و امام شهیدشان ادای دینی کرده باشند.

در کوران بلایا، جنگ و حوادث ناگوار، آن هنگامی که امواج سختی قصد درهم شکستن اراده‌ها را دارند، روح بلند انسان است که با تکیه بر امید و توان درونی، چونان صخره‌ای استوار می‌ایستد.

ایستادگی در این شرایط، نه تنها یک انتخاب، بلکه رسالتی است برای حفظ روشنایی در دل تاریکی و این یاری رساندن به همنوع، ارزشمندترین جلوه‌ی انسانیت است که نشان می‌دهد حتی در اوج بحران، عشق و همبستگی می‌تواند پناهگاه امنی باشد و راه را برای بازسازی و نوسازی هموار سازد.

در مواجهه با هرگونه فاجعه، قدرت واقعی ما در پیوندهای اجتماعی‌مان نهفته است.

زمانی که در کنار هم قرار می‌گیریم، نه تنها بار غم‌ها سبک‌تر می‌شود، بلکه نیرویی وصف‌ناپذیر برای غلبه بر مشکلات پدیدار می‌گردد.

این همبستگی و همیاری، ضامن تاب‌آوری جمعی ماست و به ما یادآوری می‌کند که هر فرد، هر چند کوچک، نقشی حیاتی در استواری جامعه ایفا می‌کند.

با دست گیری از یکدیگر، نه تنها به همنوع خود یاری می‌رسانیم، بلکه آینده‌ای روشن‌تر و مقاوم‌تر را برای خویشتن و نسل‌های بعد می‌سازیم.

مواسات باعث می‌شود که نیازها به درستی درک شوند و افراد آسیب‌ دیده احساس کنند بخشی از یک جامعه‌ی همراه هستند و خدمت کریمانه تضمین می‌کند که این همراهی، با حفظ کرامت انسانی و با بهترین شکل ممکن صورت پذیرد، که این خود به فرد دلگرمی بیشتری می‌دهد و او را برای بازسازی زندگی‌اش توانمندتر می‌سازد.

در بهبهه جنگ آنگاه که دست تقدیر، برخی سفره‌ها را کوچک و برخی خانه‌ها را ویران کرد، مواسات، معنای حقیقی انسانیت را آشکار می‌سازد. نه تنها با دل، که با دست، با جان، و با آنچه داریم، در غم و شادی همنوع شریک می‌شویم.

این تقسیم عشق و همدردی، این شریک شدن در لقمه های نان و یا سرپناه، نه فقط بار سختی‌ها را سبک می‌کند، که رشته‌های پیوند ما را چنان محکم می‌سازد که هیچ طوفانی توان گسستنش را ندارد و آنگاه که دست یاری به سوی آسیب‌دیدگان دراز می‌شود، بگذاریم این خدمت، «کریمانه» باشد. نه از سر ترحم، که از سر احترام؛ نه با نگاهی از بالا، که با قلبی هم‌درد.

خدمت کریمانه، یعنی رساندن آرامش به جای دلهره، لبخند به جای اشک، و امید به جای ناامیدی، آن‌چنان که فرد، حتی در اوج ویرانی، احساس کند که ارزشمند است و کرامت انسانی‌اش محفوظ مانده است.

این خدمت، نشان می‌دهد که بخشندگی ما، تنها رفع نیاز نیست، بلکه نثار احترام و حرمت است.